Ταξινόμηση της υπέρτασης

Εδώ και αρκετά χρόνια, οι γιατροί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: στις ανεπτυγμένες χώρες που έχουν ξεπεράσει τις επιδημίες, η αρτηριακή υπέρταση συνεχίζει να κατέχει σταθερά ηγετική θέση μεταξύ των αιτιών θνησιμότητας από καρδιαγγειακά νοσήματα. Ως προς τον αριθμό των επιπλοκών και τη δυσμενή πρόγνωση, ανταγωνίζεται τον σακχαρώδη διαβήτη. Ταυτόχρονα, η ασθένεια γίνεται ολοένα και νεότερη. Πριν από μερικές δεκαετίες, ένας 35χρονος ασθενής με εγκεφαλικό θεωρούνταν ανοησία. Τον τελευταίο καιρό μια τέτοια περίπτωση δεν θα εκπλήξει κανέναν.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περίπου το ένα τέταρτο των κατοίκων του κόσμου πάσχει από αρτηριακή υπέρταση. Τα μισά άτομα άνω των 65 ετών είναι υπερτασικά.

Τι είδους ασθένεια είναι αυτή;

Η υπέρταση αναφέρεται σε παθήσεις του καρδιαγγειακού συστήματος. Η παρουσία του προκαλεί επίμονα υψηλή αρτηριακή πίεση στις αρτηρίες της συστηματικής κυκλοφορίας.

Από μόνη της, η πίεση στα τοιχώματα των αιμοφόρων αγγείων είναι μια απαραίτητη, φυσιολογική διαδικασία και είναι απαραίτητη για την κίνηση του αίματος μέσα από αυτά. Κατά τη διάρκεια του ύπνου, η πίεση πέφτει ελαφρώς και κατά τη διάρκεια του στρες ή της σωματικής δραστηριότητας - αντίστροφα.

Η τυπική αρτηριακή πίεση για τους νέους (μπορεί να διαφέρει ελαφρώς από άτομο σε άτομο) είναι 120/75 mmHg. Τέχνη. Για τους άνω των σαράντα – 130/80, για τους άνω των πενήντα – 135/84. Εάν η πίεση ανεβαίνει συχνά στο 140/90, οι γιατροί μιλούν για υπέρταση.

Η αρτηριακή πίεση χωρίζεται σε δύο τύπους:

1. Συστολική. Ο πρώτος, κορυφαίος αριθμός δείχνει την ισχύ της αρτηριακής πίεσης τη στιγμή που η καρδιά συστέλλεται και ωθεί το αίμα έξω από τις αρτηρίες.
2. Διαστολική. Ο δεύτερος, χαμηλότερος αριθμός δείχνει την αρτηριακή πίεση όταν ο καρδιακός μυς (μυοκάρδιο) χαλαρώνει.

Η αρτηριακή υπέρταση (υπέρταση) δεν ονομάζεται χωρίς λόγο «σιωπηλός δολοφόνος»: μπορεί να προκαλέσει την εμφάνιση διαφόρων παθολογιών. Η καρδιά και ο εγκέφαλος επηρεάζονται ιδιαίτερα. Σε προχωρημένες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε έμφραγμα και εγκεφαλικό.

Ταξινόμηση της υπέρτασης

Οι κίνδυνοι της υπέρτασης είναι εντυπωσιακοί, γι' αυτό και οι επιστήμονες τη μελετούν από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, η ταξινόμηση άλλαξε περισσότερες από μία φορές, αλλά διαμορφώθηκαν δύο κατευθύνσεις:

1. Κατά τη δημιουργία ταξινομήσεων σύμφωνα με τα στάδια ανάπτυξης της νόσου, οι γιατροί σκέφτηκαν τη σύνδεση μεταξύ της υπέρτασης και των παραγόντων κινδύνου για την ανάπτυξη υπέρτασης. Ωστόσο, ποτέ δεν συμφώνησαν πλήρως - η συζήτηση συνεχίζεται ακόμη.
2. Προσδιορισμός παραλλαγών ασθενειών. Η προσέγγιση εμβαθύνει στα αίτια της υπέρτασης, στα στάδια και τους μηχανισμούς ανάπτυξής της.

Το άρθρο θα συζητήσει αρκετές από τις ταξινομήσεις που προτείνουν οι επιστήμονες.

Με εξωτερικά σημάδια

Έτσι ταξινόμησε την ασθένεια ένας Γερμανός γιατρός. Κοιτάζοντας τον ασθενή, ο F. Volgard χώρισε την ασθένεια σε κόκκινο και χλωμό. Στην πρώτη περίπτωση, όταν αυξάνεται η πίεση, η ερυθρότητα του προσώπου και του σώματος είναι αισθητή λόγω διαστολής των τριχοειδών αγγείων. Συχνά εμφανίζονται κόκκινες κηλίδες. Στη δεύτερη περίπτωση, ένα άτομο που πάσχει από τη νόσο βιώνει αγγειακό σπασμό με αύξηση της πίεσης, κρυώνει και χλωμιάζει.

Από καταγωγή

Οι γιατροί προσδιόρισαν συμβατικά τους βαθμούς της υπέρτασης: πρωτοπαθή (υπέρταση) και δευτεροπαθή (συμπτωματική) υπέρταση.

Οι συγκεκριμένοι λόγοι για την εμφάνιση και την ανάπτυξη του πρωτογενούς δεν έχουν ακόμη βρεθεί. Έχει τρεις βαθμούς.

Η αρτηριακή υπέρταση 1ου βαθμού ονομάζεται «ήπια». Πίεση - 140–159 και 90–99 mm Hg. Τέχνη. Η αρτηριακή πίεση «πηδά», μερικές φορές αυξάνεται και μετά επιστρέφει στο φυσιολογικό. Η υπέρταση πρώτου βαθμού έχει οριακή υποομάδα με δείκτες 140–149 και 90–94 mm Hg. Τέχνη. Η πιθανότητα κρίσεων (απότομα ξαφνικά άλματα) είναι μικρή, αν συμβούν είναι σπάνια.

Αλλά για την υπέρταση βαθμού 2 (μέτρια) ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος. Το τονόμετρο δείχνει 160–179 και 100–109 mmHg. Τέχνη. Η υπέρταση δεύτερου βαθμού χαρακτηρίζεται από το γεγονός ότι η πίεση αυξάνεται συνεχώς.

Η νόσος του σταδίου 3 (σοβαρή) μπορεί να είναι απειλητική για τη ζωή, ειδικά με συνοδά νοσήματα. Αυτό το επίπεδο χαρακτηρίζεται από δείκτες μεγαλύτερους από 180 και μεγαλύτερους από 110 mmHg. Τέχνη.

Μερικές φορές ένα άτομο έχει προβλήματα μόνο με έναν τύπο πίεσης. Τότε η υπέρταση ονομάζεται μεμονωμένη και υπάρχουν δύο παραλλαγές υπέρτασης:

1. συστολική. Η πίεση είναι μεγαλύτερη από 140 και μικρότερη από 90 mmHg. Τέχνη.;
2. υποομάδα: οριακή – 140–149 και κάτω από 90 mmHg. Τέχνη. Σε αυτή την περίπτωση, η «ανώτερη» πίεση ανέρχεται στα 140 mmHg. Τέχνη. και υψηλότερα, ενώ το «κάτω» παραμένει κανονικό. Τότε μιλάμε για μεμονωμένη συστολική μορφή υπέρτασης.

Η δευτεροπαθής υπέρταση είναι λιγότερο συχνή και διαγιγνώσκεται στο 20% περίπου των περιπτώσεων (σε νέους κάτω των 35 ετών - στο 25%). Αυτός ο τύπος ασθένειας προκαλείται από ασθένεια ενός συγκεκριμένου οργάνου. Τις περισσότερες φορές, μια τέτοια συμπτωματική υπέρταση εμφανίζεται λόγω προβλημάτων στα νεφρά. Η διαίρεση σε ενδοκρινικές, νευρογενείς, νεφρικές και αιμοδυναμικές μορφές προτάθηκε από τον καθηγητή. Οι γιατροί το χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα.

Στάδια υπέρτασης

Στο πρόσφατο παρελθόν, η αρτηριακή υπέρταση χωρίστηκε από τους ειδικούς σε τρία στάδια. Το στάδιο της υπέρτασης (πρώτο, δεύτερο και τρίτο) δείχνει την εξέλιξη της νόσου με την πάροδο του χρόνου. Έτσι, η διαίρεση αντανακλά παθολογίες που εμφανίζονται στο σώμα με τα χρόνια.

Το 1999, οι επιστήμονες αποφάσισαν ότι θα ήταν πιο ακριβές να ταξινομηθεί η ασθένεια κατά βαθμό. Υπάρχουν τρία από αυτά και το καθένα σημαίνει μια σειρά αλλαγών στις ψηφιακές τιμές της αρτηριακής πίεσης (συζητήθηκαν παραπάνω).

Σε ορισμένες ταξινομήσεις μπορείτε να βρείτε τον τέταρτο βαθμό υπέρτασης. Τα κατώτερα όριά του: συστολικοί δείκτες - 210, διαστολικοί - περισσότεροι από 110. Όταν ένας ειδικός σημειώνει τον 4ο βαθμό της νόσου, εννοεί τους ψηφιακούς δείκτες πίεσης και όχι την κατάσταση του ασθενούς, καθώς η υπέρταση είναι στο στάδιο 3. θεωρείται επίσης βαριά.

Με τη χρόνια υψηλή αρτηριακή πίεση, το σώμα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το άγχος και τα άσχημα πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν στα όργανα. Αυτά που προσβάλλονται νωρίτερα από άλλα ονομάζονται όργανα στόχοι από τους γιατρούς. Μαζί με την καρδιά και τον εγκέφαλο, αυτά περιλαμβάνουν τον αμφιβληστροειδή και τα νεφρά. Η ταξινόμηση της υπέρτασης σε στάδια βασίζεται ακριβώς στον αντίκτυπο σε αυτά τα αδύνατα σημεία.

Στην αρχή, στο στάδιο 1 της ανάπτυξης της υπέρτασης, τα όργανα είναι ακόμα υγιή. Συχνά τα άτομα με υπέρταση δεν πηγαίνουν στο νοσοκομείο στην αρχή, γιατί νιώθουν ανεκτά και δεν παρεμβαίνουν ιδιαίτερα στη ζωή τους. Οι υπερτασικές κρίσεις είναι η εξαίρεση παρά ο κανόνας. Οι αρχάριοι υπερτασικοί ασθενείς αγνοούν μάταια τα προβλήματα υγείας, γιατί σε αυτό το στάδιο η ασθένεια είναι πιο εύκολο να τιθασευτεί. Μερικές φορές η θεραπεία για την υπέρταση σταδίου 1 βασίζεται περισσότερο στην αλλαγή του τρόπου ζωής σας παρά στη λήψη φαρμάκων. Είναι όμως απαραίτητο. Επομένως, όταν το τονόμετρο δείχνει περιοδικά υψηλά επίπεδα, είναι καλύτερο να απευθυνθείτε σε έναν ειδικό. Η έγκαιρη θεραπεία θα βοηθήσει στην πρόληψη της εξέλιξης του «σιωπηλού δολοφόνου».

Η υπέρταση σταδίου 2 χαρακτηρίζεται από επίμονη υψηλή αρτηριακή πίεση. Η καρδιά είναι η πρώτη που εγκαταλείπει - η αριστερή κοιλία αρχίζει να μεγεθύνεται και να "πυκνώνει". Μερικοί, εκτός από ανωμαλίες στη λειτουργία της καρδιάς, αναπτύσσουν και ελαττώματα στα αιμοφόρα αγγεία του αμφιβληστροειδούς. Ένα άτομο με υπέρταση βρίσκεται στο στάδιο 2. οι κρίσεις συμβαίνουν πολύ πιο συχνά. Αλλά η ασθένεια εξακολουθεί να είναι θεραπεύσιμη. Εάν ο γιατρός διαγνώσει «Στάδιο 2 υπέρτασης», οι συστάσεις του θα πρέπει να ακολουθούνται ιδιαίτερα προσεκτικά. Γιατί η ασθένεια, με περαιτέρω ανάπτυξη, αρχίζει να απειλεί τη ζωή.

Όταν εμφανίζεται υπέρταση σταδίου 3, όλα τα όργανα-στόχοι γίνονται γνωστά με ένα σωρό επιπλοκές. Οι αυξήσεις της πίεσης στην υπέρταση, στάδιο 3. μπορεί να συνοδεύονται από κρίσεις καρδιακής ανεπάρκειας και καρδιακού άσθματος. Συχνά αναπτύσσονται αθηροσκλήρωση, στηθάγχη, νεφρική ανεπάρκεια και άλλα «χαρίσματα». Συχνά, το τρίτο στάδιο της υπέρτασης σημειώνεται όταν ο ασθενής έχει ήδη αιμορραγίες στο βυθό, καρδιακή προσβολή, ανευρύσματα, εγκεφαλικό και άλλες παθήσεις.

Σημάδια προβλημάτων αρτηριακής πίεσης

Ο έγκαιρος εντοπισμός της υπέρτασης και η κατανόηση του πόσο καιρό την έχει ένα άτομο είναι το νούμερο ένα πρόβλημα. Πολλοί υπερτασικοί ασθενείς μαθαίνουν για τη διάγνωση 3 ή περισσότερα χρόνια μετά την έναρξη της νόσου.

Παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης υπέρτασης είναι η κληρονομικότητα, το υπερβολικό βάρος, το κάπνισμα, το συχνό στρες, τα αυξημένα επίπεδα χοληστερόλης, η καθιστική ζωή και η μεγάλη ηλικία.

Το ξυπνητήρι χτυπάει αν δείτε:

• περιστασιακός πονοκέφαλος?
• πόνος "απειλές" στο πίσω μέρος του κεφαλιού ή χτυπήματα στους κροτάφους.
• συχνά νιώθετε ναυτία και ζάλη.
• η λάμψη τρεμοπαίζει στα μάτια ή μύγα "μαύρες μύγες".
• Όλα είναι ενοχλητικά ή καλύπτονται από απάθεια.
• δάχτυλα μυρμήγκιασμα ή μούδιασμα?
• πρήξιμο των χεριών, των ποδιών και/ή του προσώπου.
• από το μπλε εμφανίζεται ένας γρήγορος καρδιακός παλμός.

Εάν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας, θα πρέπει τουλάχιστον να μετράτε συστηματικά την αρτηριακή σας πίεση. Αλλά είναι καλύτερα, φυσικά, να πάτε στο νοσοκομείο.

Διάγνωση αρτηριακής υπέρτασης

Εάν υπάρχει υποψία χρόνιας υπέρτασης, οι γιατροί χρησιμοποιούν τρεις διαγνωστικές μεθόδους.

Το πρώτο, πιο απλό είναι να μετρήσετε την αρτηριακή σας πίεση.

Το δεύτερο είναι μια πλήρης φυσική εξέταση. Μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο από ειδικό. Πραγματοποιεί ψηλάφηση και ακρόαση (ανάλυση ήχων που συνοδεύουν την εργασία διαφόρων οργάνων), κρουστά (χτύπημα διαφόρων σημείων του σώματος και εξαγωγή συμπερασμάτων με βάση τον ήχο) και μια τυπική εξέταση.

Στην τρίτη περίπτωση, ο ηλεκτροκαρδιογράφος βοηθά στην εξαγωγή συμπερασμάτων.

Λοιπόν, τι σας περιμένει όταν φτάσετε στο νοσοκομείο με υποψία υπέρτασης;

Αρχικά, ο γιατρός θα ελέγξει την αρτηριακή σας πίεση χρησιμοποιώντας μια ειδική συσκευή - ένα τονόμετρο. Παρεμπιπτόντως, σε άτομα που έχουν ένα εύκολα διεγερτικό νευρικό σύστημα, οι αριθμοί της αρτηριακής πίεσης μπορούν να αυξηθούν ακόμη και με μικρές συναισθηματικές ανατροπές. Όταν επισκέπτονται έναν γιατρό, αυτοί οι ασθενείς εμφανίζουν σύνδρομο «λευκού τριχώματος»: μόλις ο γιατρός αρχίσει να μετράει την αρτηριακή πίεση, αυξάνεται. Αλλά ο λόγος για αυτές τις διακυμάνσεις είναι το άγχος και όχι η ασθένεια. Αν και μια τέτοια αντίδραση σε ένα σοκ μακροπρόθεσμα μπορεί να προκαλέσει διαταραχές στη φυσιολογική λειτουργία της καρδιάς και των νεφρών. Σε τόσο εντυπωσιακούς ασθενείς, ο πάροχος υγειονομικής περίθαλψης θα ελέγξει την πίεση περισσότερες από μία φορές και υπό διαφορετικές συνθήκες.

• Ιατρική εξέταση. Συλλέγονται πληροφορίες σχετικά με το ύψος, το βάρος και τον δείκτη μάζας σώματος του ασθενούς. Ο ειδικός αναζητά στοιχεία συμπτωματικής υπέρτασης.
• Ιατρικό ιστορικό. Χωρίς συνέντευξη από τον ασθενή - πουθενά. Χρειάζεται για να μάθετε ποιες ασθένειες έχει αντιμετωπίσει ένα άτομο στο παρελθόν και εάν υπάρχουν ασθένειες αυτή τη στιγμή. Αναλύονται οι παράγοντες κινδύνου και ο τρόπος ζωής (παρουσία/απουσία κακών συνηθειών, διατροφή, επίπεδο χοληστερόλης, διαπιστώνεται αν υπάρχει διαβήτης), αν οι γονείς ήταν υπερτασικοί.
• Σωματική εξέταση. Αρχικά, ο γιατρός θα ακούσει την καρδιά χρησιμοποιώντας ένα φωνενδοσκόπιο. Το καθήκον είναι να εντοπίσετε τους θορύβους, τις αλλαγές στους τόνους ή την παρουσία εξωτερικών ήχων, εάν υπάρχουν. Μετά από αυτή τη μελέτη, είναι δυνατό να αποκλειστούν τα καρδιακά ελαττώματα και να εξαχθούν προκαταρκτικά συμπεράσματα σχετικά με την κατάστασή του στο πλαίσιο της υπέρτασης.
• Βιοχημική εξέταση αίματος. Χρειάζεται για να μάθετε το επίπεδο του σακχάρου, της χοληστερόλης και των λιποπρωτεϊνών και για να κατανοήσετε πόσο επιρρεπές είναι ένα άτομο στην αθηροσκλήρωση.
• ΗΚΓ. Το ηλεκτροκαρδιογράφημα αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της διαγνωστικής διαδικασίας. Βοηθά να δεις ανωμαλίες στον καρδιακό ρυθμό. Έχοντας τα αποτελέσματα στο χέρι, μπορούμε να κρίνουμε την παρουσία υπερτροφίας του τοιχώματος της αριστερής πλευράς της καρδιάς, τυπική της αρτηριακής υπέρτασης.
• Υπερηχογράφημα καρδιάς. Με τη βοήθειά του, ο γιατρός μπορεί να δει μια εικόνα αλλαγών και καρδιακών ελαττωμάτων, να αξιολογήσει τη λειτουργία και την κατάσταση των βαλβίδων.
• ακτινογραφία. Οι γιατροί κάνουν αρτηριογραφία και αορτογραφία. Με τη βοήθειά τους, οι ειδικοί μελετούν τα αρτηριακά τοιχώματα και τον αυλό τους για να αποκλείσουν την παρουσία συγγενούς στένωσης της αορτής (συναρθρώσεις) και αθηρωματικών πλακών.
• Dopplerography. Κατά τη διάγνωση της αρτηριακής υπέρτασης, ο γιατρός εξετάζει την κατάσταση των εγκεφαλικών και καρωτιδικών αρτηριών. Το υπερηχογράφημα είναι ακίνδυνο και δεν προκαλεί επιπλοκές, ενώ βοηθά στον προσδιορισμό της έντασης της ροής του αίματος μέσω των αρτηριών και των φλεβών.
• Υπερηχογράφημα θυρεοειδούς αδένα. Μαζί με άλλα δεδομένα, ο γιατρός χρειάζεται τα αποτελέσματα μιας εξέτασης αίματος για να καθορίσει το επίπεδο των ορμονών που παράγει ο θυρεοειδής αδένας. Με βάση τα αποτελέσματα της μελέτης, θα γίνει σαφές εάν ο θυρεοειδής αδένας παίζει κάποιο ρόλο στην ανάπτυξη της νόσου και ποια θεραπεία πρέπει να συνταγογραφηθεί.
• Υπερηχογράφημα νεφρών. Αυτά τα όργανα και τα αγγεία τους είναι πολύ ευάλωτα στην υπέρταση. Η μελέτη βοηθά στην εκτίμηση της κατάστασής τους.

Μέθοδοι θεραπείας

Σήμερα υπάρχουν πολλές μέθοδοι για τη θεραπεία της υπέρτασης. Μερικοί ήρθαν σε εμάς από την αρχαιότητα. φαρμακοποιοί και επιστήμονες εργάστηκαν για τη δημιουργία άλλων για χρόνια και χρόνια.

Η πιο κοινή μέθοδος είναι η φαρμακευτική θεραπεία. Οι γιατροί χρησιμοποιούν διάφορους τύπους φαρμάκων για την ομαλοποίηση της αρτηριακής πίεσης.

1. Οι ανταγωνιστές ασβεστίου στοχεύουν στη μείωση του καρδιακού ρυθμού.
2. Τα διουρητικά, πιο συχνά τα θειαζιδικά διουρητικά, βελτιώνουν την παραγωγή ούρων και τα απόβλητα.
3. Αδρενεργικά φάρμακα.
4. Τα αγγειοδιασταλτικά διαστέλλουν τα αιμοφόρα αγγεία και έτσι εξομαλύνουν την κατάσταση.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, χρησιμοποιείται μια χειρουργική μέθοδος που ονομάζεται αφαίρεση. Αυτή η διαδικασία δεν είναι εύκολη. Ένας καθετήρας με μια συσκευή που δημιουργεί ραδιοκύματα εισάγεται στη φλέβα του ασθενούς. Με τη βοήθειά τους, το νευρικό δίκτυο κοντά στη νεφρική αρτηρία καταστρέφεται. Για να μην εμφανιστούν ουλές μετά την παρέμβαση, επηρεάζεται όλο το μήκος της φλέβας. Εκτελείται με τοπική αναισθησία.

Μια ποικιλία μεθόδων που προήλθαν από το παρελθόν ταξινομούνται ως εναλλακτική ιατρική. Αυτό περιλαμβάνει πάρκα ποδιών, λοσιόν με ξύδι και πολλά άλλα.

Μη παραδοσιακές θεραπείες που βασίζονται στη βαλεριάνα, το μητρικό βαλσαμόχορτο, τα παντζάρια, το λεμόνι, το μέλι και το χρένο είναι επίσης αποτελεσματικά στη θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης.

Υπάρχουν πολλά αφεψήματα βοτάνων για τη θεραπεία της αρτηριακής υπέρτασης. Ιδού ένα παράδειγμα:

Πάρτε 1 κ.σ. μεγάλο. motherwort, ρίζα βαλεριάνας και κύμινο. Μείγμα. Ρίξτε μια κουταλιά της σούπας από αυτό το μείγμα σε ένα ποτήρι βραστό νερό και αφήστε το για μια ώρα. Πίνετε το φάρμακο τρεις φορές την ημέρα, 1/3 φλιτζάνι. Το μάθημα έχει σχεδιαστεί για ένα μήνα.

Υπάρχει επίσης τσάι μοναστηριού που προορίζεται να βοηθήσει στην υπέρταση και ομοιοπαθητικά φάρμακα. Ωστόσο, είναι καλύτερο να συμβουλευτείτε έναν ειδικό πριν από τη θεραπεία.

Η αρτηριακή υπέρταση είναι μια επικίνδυνη ασθένεια εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία. Πρέπει να παρακολουθείτε την υγεία σας σε οποιαδήποτε ηλικία, γιατί ο σύγχρονος ρυθμός ζωής συχνά συμβάλλει στην ανάπτυξη της νόσου. Και όποιο κι αν είναι το στάδιο και ο βαθμός της υπέρτασης, χωρίς θεραπεία μπορεί να οδηγήσει σε θανατηφόρες συνέπειες.